شمارهٔ ۲۳۸ که در سال ۱۸۶۶ ساخته شده، پنج طبقه بر فراز زیرزمین دارد. این بنا در زمینی به ابعاد ۱۹ در ۱۰۰ فوت، حدود ۴۶۰۰ فوت مربع زیربنا دارد، نمایی با رنگ‌مایهٔ سنگ‌آهک که به‌تازگی مرمت شده و آسانسوری پنل‌کاری‌شده دارد که به همهٔ طبقات دسترسی می‌دهد. طراحی داخلی آن تحت تأثیر ساکن دههٔ ۱۹۶۰، پیر اسکاپولا، شکل گرفت؛ طراح پاریسی‌ای که سفارش‌هایش شامل طراحی داخلی قایق‌های تفریحی استاوروس نیارخوس و خانه‌های نیویورک و پاریس شاهدخت لی رادزیویل می‌شد. فضای فرانسوی‌ای که امروز در خانه می‌بینیم، حاصل کار اسکاپولاست. بعدها این خانه به اقامتگاه نیویورکی نخستین نمایندهٔ اتحادیهٔ اروپا در سازمان ملل متحد تبدیل شد. در حال حاضر، بنا با رعایت استانداردهای موزه‌ای و با الهام از روح قرن هجدهم مرمت شده است.

با ورود به خانه، با توالی اتاق‌هایی روبه‌رو می‌شوید که در معماری کلاسیک خانه‌های شهری ضروری‌اند: پیش‌اتاق، سالن بزرگ و اتاق پذیرایی.

نخست به سرسرای بزرگی به اندازهٔ یک اتاق می‌رسید که ضمن حفظ حریم خصوصی طبقات دیگر، از طریق آسانسور دسترسی به تمام خانه را فراهم می‌کند. در اینجا پنل‌کاری ساده است و از تالار نگهبانی بیرون مجموعهٔ خصوصی لویی پانزدهم در ورسای الگوبرداری شده؛ نقش کف‌پوش مرمری، صندوق سینه‌ای بمبه، آینه‌ها و دیوارکوب‌ها نیز همگی با این دوره تناسب دارند. یک کمد مهمان و اتاق پودر طلایی و اونیکس، با سبک روکوکوی پرزرق‌وبرق، به این فضا باز می‌شوند.

سپس از راه‌پلهٔ پهن بالا می‌روید؛ راه‌پله‌ای که کاملاً با دیوارها محصور نشده و امکان ارتباط بصری از فضای پایین با آینه‌ها و چلچراغ کریستال سالن بزرگ را فراهم می‌کند. اینجا سقف‌هایی به ارتفاع دوازده فوت و پنل‌کاری و شومینه‌ای به سبک ایل-دو-فرانس با قدمتی سیصدساله دیده می‌شود که هر دو را اسکاپولا از فرانسه آورده است. شومینهٔ هیزمی قابل استفاده است. قاب آینهٔ بزرگ بالای شومینه، نقاشی‌ای از نیکولا لانکره (۱۶۹۰–۱۷۴۲) را در خود جای داده و چلچراغ کریستال عتیقهٔ برق‌کشی‌شده از اقامتگاه بارونس آلبوکرکی در ساختمان داکوتا آمده است. دو درِ فرانسوی به بالکنی باز می‌شوند که چشم‌اندازی به آرامش باغ دارد. کف‌پوش پارکه دو ورسای، اثاثیهٔ عتیقه و سامانهٔ صوتی یکپارچه، این اتاق استثنایی را کامل می‌کنند.

در مجاورت آن، اتاق پذیرایی قرار دارد که اسکاپولا آن را به شکل «سال دو گلاس» یا اتاق آینه طراحی کرده است؛ فضایی که در آن نمونه‌ای محبوب از قرن هجدهم را با پنل‌هایی دارای تناسبات اصیل و قاب‌بندی‌های زراندود بازآفرینی کرده است. قفسه‌های کتابِ دربسته، تجهیزات روشنایی برنزی زراندود و یک میز بزرگ، امکان استفاده از این فضا را به‌عنوان دفتر کار، کتابخانه یا فضای پذیرایی اضافی فراهم می‌کنند.

یک طبقه بالاتر، سوئیت اصلی قرار دارد که با چوب بلوط فرانسوی و پرداخت «آو کاپوچین» پنل‌کاری شده است. روی شومینهٔ فرانسوی وارداتی، نقاشی دیواری پارچه‌ای بیش از صدساله‌ای با عنوان «ساخت تالار فوروم رومی» قرار دارد که نخستین مالک شمارهٔ ۲۳۸ آن را پس از ماه‌عسل خود به نیویورک آورد. دو کمد لباسِ قابل ورود و فضای ذخیره‌سازی توکار وجود دارد و در مجاورت آن، حمامی با مرمر سفید کارارا، وان عمیق شش‌فوتی و دو روشویی قرار گرفته است.

در همان طبقه، در بخش جلویی ساختمان، اتاق مهمان قرار دارد که به سبک یک «شامبر دو پاراد» کوچک طراحی شده و به‌خاطر پرده‌های تخت و پنل‌کاری‌اش چشمگیر است. دیوارها با ابریشم اسکالاماندره پوشیده شده‌اند و اتاق با اثاثیهٔ سبک لویی پانزدهم furnished شده است. حمام اختصاصیِ پنجره‌دار با مرمر سبز و روشویی بزرگ و کمیاب از مرمر ارغوانی اجرا شده و حمامِ تعویض لباس نیز دارای کمد و فضای ذخیره‌سازی توکار است.

در طبقهٔ بالاتر، اتاق‌خوابی با تزئینات ونیزی و مشرف به باغ قرار دارد که شامل شومینه، سه پنجرهٔ دوحالته، اتاق تعویض لباسی با روشویی سفید و یراق‌آلات و پایه‌های طلایی، یک کمد لباسِ قابل ورود و حمامی با پنج نوع مرمر است. در بخش جلویی، سوئیتی برای کارکنان شامل دو اتاق و یک حمام قرار دارد که می‌توان آن را از باقی خانه جدا کرد و از طریق آسانسور به آن دسترسی داشت. حتی در اینجا نیز شگفتی‌هایی وجود دارد: تاج تخت، قالب‌گیری برنزی باکیفیتی است که اکنون به نظر می‌رسد از پنلِ سردرِ نمای شمالیِ مدتی است تخریب‌شدهٔ پایانهٔ گرند سنترال گرفته شده باشد.

سرانجام، پنت‌هاوس طبقهٔ پنجم قرار دارد که به سبک مدرن میانهٔ قرن طراحی شده و کاملاً با باقیِ خانه متفاوت است.

Built in 1866, Number 238 rises five stories over a cellar. It has approximately 4,600 square feet on a 19 by 100-foot lot, a newly restored limestone-toned facade, and a paneled elevator serving every level. Its interiors were shaped by its 1960s occupant, Pierre Scapula, the Parisian designer whose commissions included yacht interiors for Stavros Niarchos and the New York and Paris homes of Princess Lee Radziwill. Scapula is responsible for the French ambiance we see in the house today. Later, the house became the New York residence of the first European Union Representative to the United Nations. At present it is restored to museum quality standard in the spirit of the eighteenth century.

Upon entering you are greeted by the sequence of rooms mandatory to classic townhouse architecture: Anteroom, Grand Salon and Drawing Room.

First, you arrive at the room-size Foyer, which provides access to the whole house by elevator while assuring privacy to the other floors. Here the paneling is simple, patterned after the Guard Hall outside the Louis XV private suite at Versailles, and the marble flooring pattern, the bombé chest, the mirrors and the sconces are all appropriate to the period. A guest closet and the Gold and Onyx Powder Room, in the flamboyant Rococo style, open off it.

Next, you ascend the wide stairway, which is not fully enclosed by walls and allows a visual connection from the space below to the mirrors and crystal chandelier of the Grand Salon. Here are twelve-foot ceilings and three-hundred-year-old Île-de-France style paneling and a fireplace, both brought from France by Scapula. The woodburning fireplace works. The large mirror trumeau contains a painting by Nicolas Lancret (1690-1742), and the electrified antique crystal chandelier came from the residence of the Baroness Albuquerque in the Dakota. Twin French doors open to a balcony overlooking the tranquility of the garden. Parquet de Versailles flooring, antique furnishing and an integrated sound system complete this exceptional room.

Adjoining is the Drawing Room, styled by Scapula as a Salle de Glace, or mirror room, in which he replicated an eighteenth-century favorite with authentically proportioned panels and gold leaf moldings. Enclosed bookcases, doré bronze lighting fixtures and a large desk allow the space to be used as an office, a library or additional entertaining space.

One floor above is the Primary Suite, paneled in French oak in an au cappuccine finish. The imported French fireplace is topped by a canvas mural more than a hundred years old, "The Construction of the Roman Forum," brought back to New York from his honeymoon by the first owner of 238. There are two walk-in closets and built-in storage, and adjoining is the white Carrara marble bath with a six-foot soaking tub and double sinks.

On the same floor, at the front of the building, is the Guest Room, styled in the manner of a small Chambre de Parade and notable for its bed hangings and paneling. The walls are covered in Scalamandré silk, and the room is furnished in the Louis XV style. The ensuite windowed bath is finished in green marble with a large, rare purple marble vanity sink, and the dressing bath contains closets and built-in storage.

On the floor above is a Venetian decorated bedroom overlooking the garden, with a fireplace, three tilt-and-turn windows, a dressing room with a white vanity sink and gold fixtures and legs, a walk-in closet, and a bathroom finished in five kinds of marble. At the front there is a two-room-and-bath staff suite which can be shut off from the rest of the house and reached by elevator. Even here wonders abound: the headboard is a high-quality bronze casting that now appears to have come from an overdoor panel of the long-demolished north facade of Grand Central Terminal.

At last , the fifth-floor penthouse, done in a mid-century modern style, entirely different from the rest of th